Korte route, duurt lang

Korte route, duurt lang

Vandaag besluiten we de route te gaan rijden die we als aanbeveling hebben gekregen van Joysters. Een rit van nog geen twee uur rijden. Dat zou normaal gesproken te doen moeten zijn. Maar ja, wat is normaal? Rond 10 uur vertrekken we vanuit de stad. Het doel is Portitsa Bridge, want zonder doel gaan wij al helemaal nergens komen.

Fotostop, stop, stop.

We zijn de stad Kastoria nog niet uit of er wordt al geroepen om te stoppen, want boven het meer Orestiada hangt wat nevel en samen met de laagstaande ochtendzon geeft dit een mooie sfeer.  Op privé terrein staan we en dat vind ik al heel spannend. Op dat moment kan ik nog niet weten wat onze reis nog meer in petto heeft.  Na wat heen en weer gehups langs een hek en teveel riet besluiten we toch maar om verder te rijden.

Op een landweggetje in de bergen staat een hekje met prikkeldraad en wat uitgebloeide planten. Als fotografen vinden wij dit geweldig en dus liggen daar drie mutsen op een rij en staat de auto weer in de wacht. Wij hebben hier al sterk de indruk dat we niet echt gaan opschieten. We genieten, dat dan weer wel!

 

Verlaten en honger.

In Polylakko schrikken we van het straatbeeld, erg verlaten. Wat ooit een gemoedelijke dorpje moet zijn geweest, doet nu een beetje spookachtig aan.  Er lopen veel straathonden en aangezien die 4 poten hebben en ik maar 2, blijf ik gewoon heel dichtbij de auto. Wij kiezen vaak voor de toeristische route, maar omdat er in dit gebied weinig toeristen zijn, gaat het zoeken naar een lunchplek nogal een uitdaging zijn.

Bij taverna “naar Petrino” in Kivotos duurt het uitleggen waar we trek in hebben langer dan dat het eten klaar is.  Dit bestellen gaat weer met een hoop gebarentaal en dat keer 3, zie je het voor je? De serveerster is erg aardig, en net als wij heeft ook zij de tijd van haar leven. Lekker eten en voor een bedrag van 16 euro kun je je met drie vrouwen dus tonnetje rond eten.

Verlaten achter een wc deur.

Na het eten komen we zomaar achter het wc deur raadsel. In Griekenland zit er namelijk geen slot op de wc deur. Hoezo dat dan? Allerlei kunsten heb ik al uitgehaald want ik zit niet echt op het gemakje. Voet tegen de deur, Marga voor de deur, lawaai maken. Als er nou maar niemand die deur ineens opengooit. Maar wat blijkt, in Griekenland staat de wc deur open als het toilet vrij is. De deur is gewoon dicht als het bezet is. Nu maar hopen dat er niemand meer staat te wachten voor al die deuren die ik na gebruik steeds dicht gedaan heb.

Mensenkennis

We gaan weer verder, want ons doel is nog lang niet in zicht. Onderweg zien we lavendelstekers bezig op het land.  Monique besluit een praatje te gaan maken, dus Marga en ik stappen dan ook maar uit. En wat denk je? Die mensen vinden het te leuk dat we komen praten en gaan maar wat graag op de foto. Voor hun een welkome afleiding. Gezelligheid daar midden in de wei. Het voelt als soort van thuiskomen.

Minder wereldvreemd

Ik ben een stapje dichterbij de Grieken gekomen. Voordat we vertrokken naar Griekenland riep Monique dat ze zin had om nieuwe mensen te leren kennen. Daar begreep ik echt niks van en dacht bij mezelf, ik ken al genoeg leuke mensen. Toch heb ik van haar geleerd dat contact maken met plaatselijke bewoners echt winst is als je op reis bent. Wie weet ga ik dat in Nederland ook nog eens leuk en minder spannend vinden.

Doel in zicht

De route gaat verder via Spilaio, we komen in de buurt van  ons doel de Portitsa Bridge, maar de tijd raakt echt op. Het is 18.00 uur geweest en het wordt al bijna donker. 

Verlaten en donker

De weg naar het bruggetje toe loopt naar beneden en is er een die we nooit meer gaan vergeten. Dit weggetje wil je niet in het donker rijden. Er zijn geen lantaarns of iets anders dat op bewoond gebied lijkt. De gedachte dat ik misschien toch in het donker weer terug omhoog moet over dit veel te steile en onverharde weggetje, zit mijn beleving nogal in de weg. Ik heb gezien dat het een mooie plek is, prachtige brug, stromend watertje, maar veiligheid voor alles. Kom dames ik wil gaan. Nu.

Hebben wij trouwens vandaag een nieuw wereldrecord te pakken? De route van 2 uur, rijden wij in 8 uur. Wat een talent.

Ook wij bevelen deze route aan en zijn Joysters dankbaar voor hun advies. We kijken terug op een geweldige dag. Uiteindelijk ook vandaag weer hetzelfde liedje. Moe, rolletje vol, donker en honger. Dus met gierende banden de snelste weg terugrijden naar Kastoria. Daar schuiven we weer voor een zalig diner aan bij Krontiri. Het is al een gewoonte geworden, kom maar weer door met die uien.

Foto-tip : insta hotspot in Thessaloniki

Hoe komen wij aan koffie in Neraida?

Wie ligt er in een plantenbak ?

 

14 reacties op “Korte route, duurt lang&rdquo

  1. Och hemel! Ik zie haar nog aankomen met die schaal vol tosti’s! De uitdrukking op onze snoeten was vast een selfie waard geweest!

    Dank voor de lieve feedback. Fijn dat we van elkaar mogen leren. X

  2. Erg leuk om te lezen, deze blog. Conclusie: Je kunt rustig toiletteren, zolang er maar geen toerist is die ook een boodschap moet doen ;0) Prachtige sfeerbeelden.

  3. Wat heerlijk om te lezen en wat een mooie foto’s van een prachtige reis. Krijg er zin in om heen te gaan! Dit is het eerste blog dat ik lees maar ben natuurlijk de andere gaan teruglezen, zo leuk!!

  4. Heerlijk stukje weer om te lezen. Geweldige foto’s langs de route en dat is inderdaad een vermelding waard denk ik voor het Guinness book of records 🏅

  5. Wat is dit toch fijn geschreven. Erg leuk om te lezen weer en met jullie ‘ mee te mogen reizen’. Ontzettend mooie plaatjes maken het compleet!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.